Znikanie istot, które kochaliśmy zostawia pełno znaków zapytania.

Myśli lubią się na nich „zawieszać”.

Zwłaszcza nocą, kiedy bezkarnie buszują po odmętach świadomości.

A potem wspomnienia blakną.

Wietrzeją.

Ból przeradza się w oswojenie. W końcu zostaje okiełznane.

Uczucie zostaje wbite w posiniaczone serce, które pompuje krew przekazując życie do każdej części ciała.